Ματ Μόργκαν: «Μπορώ να καθιερωθώ εδώ στην Ευρώπη» μετά το τίτλο στην Τουρκία

Ο Ματ Μόργκαν του Άρη βρέθηκε καλεσμένος στη σειρά «When the noise stops» του Basketball Sphere και μίλησε για την καριέρα του στην Ευρώπη. Ξεκίνησε εξηγώντας πώς προετοιμάζει το νέο του σπίτι σε κάθε νέα χώρα.

Τότε κατάλαβα ότι μπορούσα να καθιερώσω αυτό που είμαι ως άνθρωπος και ως μπασκετμπολίστας εδώ στην Ευρώπη

Ματ Μόργκαν

Για την πρώτη εβδομάδα σε μια νέα χώρα, είπε: «Την πρώτη εβδομάδα, όταν φτάνω σε μια νέα χώρα, μου αρέσει απλώς να τακτοποιώ το διαμέρισμά μου, να βρω πού είναι τα παντοπωλεία και να τσεκάρω πρώτα ότι νιώθω άνετα. Έπειτα, βεβαιώνομαι ότι η γυναίκα μου και ο σκύλος μου είναι άνετα πριν έρθουν εδώ. Έτσι, βλέπω ότι το κλιματιστικό λειτουργεί, το Wi-Fi λειτουργεί και όλα είναι έτοιμα για την άφιξή τους. Και μετά, προφανώς, μου αρέσει να χαλαρώνω. Η προετοιμασία είναι δύσκολη, οπότε όσο περισσότερο χρόνο μπορώ να χαλαρώσω, αυτό κάνω.»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣΚαλαϊτζάκης πριν από τη Ρεάλ: «Δεν παίζουμε το μπάσκετ που θέλουμε»Μπάσκετ · 03.11 · 18:10

Εκτός μπάσκετ, ο Μόργκαν αποκάλυψε το ενδιαφέρον του για το μάρκετινγκ: «Αν σταματούσα να παίζω μπάσκετ και απλώς χρησιμοποιούσα το πτυχίο μου από το Cornell, σίγουρα θα προσπαθούσα να ασχοληθώ με το μάρκετινγκ. Είχα έναν εξαιρετικό δάσκαλο και ένα εξαιρετικό μάθημα στο Cornell που μου άρεσε πολύ. Οπότε πιθανότατα θα ήμουν κάπου στον χώρο του μάρκετινγκ, ελπίζοντας να εργαζόμουν σε κάποια μορφή μπάσκετ, είτε πρόκειται για παπούτσια, μάρκετινγκ NBA, μάρκετινγκ WNBA, κάτι τέτοιο. Σίγουρα κάτι στο μάρκετινγκ.»

Για τη μεταγραφή του στη Βίρτους δήλωσε ότι είχε αποφασιστεί πριν από την τελευταία του εμφάνιση στο Summer League του Λας Βέγκας, που προκάλεσε αίσθηση: «Εκείνο το βράδυ ένιωθα ψυχολογικά απελευθερωμένος, γνωρίζοντας ότι είχα ήδη αποφασίσει να παίξω στην Μπολόνια. Κανείς δεν το γνώριζε εκτός από εμένα, τον ατζέντη μου και τη Βίρτους. Μπήκα στο γήπεδο με μια αίσθηση ελευθερίας και αυτοπεποίθησης, γνωρίζοντας ότι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είχα ήδη πάρει την απόφασή μου. Αυτό με βοήθησε πραγματικά να παρουσιάσω την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου και έκανα ένα σπουδαίο παιχνίδι. Μετά από εκείνη την εμφάνιση, γνωρίζοντας ότι είχα ήδη αποφασίσει, επέλεξα να μην αγωνιστώ στο επόμενο παιχνίδι, γιατί νομίζω ότι εκείνο ήταν πιθανότατα το καλύτερο ματς της ζωής μου, χωρίς να χάσω ούτε ένα σουτ. Αποφασίσαμε μαζί με τη Βίρτους και τον ατζέντη μου να μην παίξω στο τελευταίο παιχνίδι. Ήταν πολύ ωραίο συναίσθημα να γνωρίζω ότι αποχώρησα με τους δικούς μου όρους, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, για μια ομάδα που πραγματικά με ήθελε και με αγαπούσε».

Για τη στιγμή που άλλαξε η οπτική του για την Ευρώπη, είπε: «Νομίζω ότι όλα άλλαξαν όταν κατάλαβα πώς λειτουργεί πραγματικά το NBA. Το όνειρό μου ήταν πάντα να παίξω στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπροστά στην οικογένεια και τους φίλους μου. Όμως, όταν πήγα στην Τουρκία την πρώτη χρονιά και κατέκτησα το πρωτάθλημα, τότε άλλαξαν όλα. Τότε κατάλαβα ότι μπορούσα να καθιερώσω αυτό που είμαι ως άνθρωπος και ως μπασκετμπολίστας εδώ στην Ευρώπη».

Για τους τίτλους και την Μπολόνια πρόσθεσε: «Οι τίτλοι είναι από εκείνα τα πράγματα για τα οποία ο κόσμος μπορεί να μη σε ρωτά συνεχώς, αλλά τα θυμάται πάντα. Πιστεύω ότι, αν αγωνιστώ ξανά στη EuroLeague και επιστρέψω στην Μπολόνια, θα είναι σαν να γυρίζω σπίτι μου. Οι οπαδοί θα έχουν για μένα τον ίδιο αμοιβαίο σεβασμό και την ίδια αγάπη που έχω κι εγώ γι’ αυτούς. Το πρωτάθλημα που γιορτάσαμε ως πόλη, ως ομάδα και ως οργανισμός δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Προς το παρόν είναι το πιο πρόσφατο πρωτάθλημα στην ιστορία της Μπολόνια. Τους εύχομαι τα καλύτερα και ελπίζω να κατακτήσουν ξανά τον τίτλο. Το γεγονός ότι είναι το πιο πρόσφατο και όχι το τελευταίο είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα».

Τέλος, απάντησε τι μένει μετά το μπάσκετ: «Όταν όλα σταματήσουν, αυτό που ακούω είναι όλα τα χρόνια και όλη η δουλειά που έχω κάνει να περνούν από το μυαλό μου. Τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν παίξει ρόλο σε αυτή τη διαδρομή. Οι νίκες και οι ήττες είναι μέρος του παιχνιδιού, αλλά είναι τα μικρά πράγματα που θεωρείς δεδομένα μέχρι να τελειώσουν. Αυτά θυμάμαι περισσότερο: τις στιγμές που δεν βρίσκονται μπροστά στις κάμερες, ανάμεσα σε εμένα, τους συμπαίκτες μου, την οικογένειά μου και τους προπονητές μου. Στιγμές που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Είτε πρόκειται για μια προπόνηση, ένα ταξίδι σε άλλη χώρα ή ένα ομαδικό δείπνο, αυτές είναι οι στιγμές που θα κρατήσω περισσότερο».