Ο παλιός, ο καινούργιος και η επιστροφή στις νίκες

Υπάρχουν νίκες που απλώς γράφονται στη βαθμολογία και νίκες που σου λένε κάτι για την ομάδα που τις πήρε. Το 87-72 του Παναθηναϊκού στο Κάουνας ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Οι «πράσινοι» άφησαν πίσω τους την ήττα στη Βιρτούς Μπολόνια και πέρασαν από μια από τις πιο καυτές έδρες της Ευρώπης, απέναντι σε μια Ζάλγκιρις που ερχόταν από έξι συνεχόμενες νίκες στη EuroLeague και πατούσε γερά στα πόδια της.
Πέρα όμως από το αποτέλεσμα, αυτό που μας κράτησε κολλημένους στην οθόνη ήταν κάτι άλλο. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έβγαλε από το μανίκι του δύο εντελώς διαφορετικές πεντάδες, σχεδόν δύο διαφορετικές ομάδες μέσα στο ίδιο βράδυ. Από τη μία ένα φρέσκο σχήμα με μέγεθος, αθλητικότητα και αμυντικό προσανατολισμό, από την άλλη μια πεντάδα που μύριζε έντονα σεζόν 2023-24. Πάμε να δούμε τι μας έδειξε η καθεμία, αλλά και εκείνο το κακό δεκάλεπτο που μας θύμισε ότι η δουλειά δεν έχει τελειώσει.
Ο «καινούργιος» Παναθηναϊκός: τοίχος από κορμιά
Η πρώτη έκπληξη ήρθε πριν καν γίνει το τζάμπολ. Ο Σέρβος τεχνικός ξεκίνησε με τους Σιλβέν Φρανσίσκο, Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, Ίζακ Μπόνγκα, Γκέρσον Γιαμπουσέλε και Μουστάφα Φαλ, μια πεντάδα που ουσιαστικά βλέπαμε για πρώτη φορά μαζί στο παρκέ. Δεν ήταν πείραμα για το πείραμα, ήταν επιλογή με ξεκάθαρη στόχευση: να μπει μέγεθος απέναντι στους Λιθουανούς, να κοπεί η κυκλοφορία της μπάλας τους και να κλείσουν οι διάδρομοι προς το καλάθι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣBasket League: οι διαιτητές της 8ης αγωνιστικής, και για ΠαναθηναϊκόBasket League · 20.11 · 12:15Αν εξαιρέσουμε τον Φρανσίσκο, όλοι οι υπόλοιποι έχουν πλεονέκτημα μεγέθους στη θέση τους, και αυτό φάνηκε σε κάθε διεκδίκηση. Μακριά χέρια στις γραμμές πάσας, κορμιά που αλλάζουν στα screen χωρίς να ανοίγουν τρύπες, ένας αμυντικός τοίχος μπροστά από τη ρακέτα. Η Ζάλγκιρις έψαχνε επιλογές και έβρισκε μόνο πράσινες φανέλες, με αποτέλεσμα η επιθετική της παραγωγή να στερέψει από νωρίς.
Το ταμπλό στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου τα έλεγε όλα: 28-17. Απέναντι σε ομάδα με έξι σερί νίκες, μέσα στο σπίτι της, το να της επιτρέπεις μόλις 17 πόντους σε μια περίοδο δεν είναι τύχη. Είναι πλάνο που βγήκε ακριβώς όπως σχεδιάστηκε στον πίνακα.
Ο Φαλ απέναντι στον Βαλαντσιούνας
Μέσα σε αυτό το σχήμα, ξεχωριστό κεφάλαιο αξίζει ο Μουστάφα Φαλ. Ο Γάλλος σέντερ είχε να μαρκάρει τον Γιόνας Βαλαντσιούνας, έναν από τους πιο έμπειρους και ποιοτικούς ψηλούς της διοργάνωσης, που διανύει μάλιστα πολύ καλή περίοδο. Αποστολή από αυτές που συνήθως δεν δίνεις σε παίκτη χωρίς ρυθμό, κι όμως ο Φαλ την έφερε εις πέρας με τον πιο απλό τρόπο: μέγεθος, σωστές θέσεις και υπομονή.
Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Ο Βαλαντσιούνας τελείωσε το ματς με μόλις 9 πόντους και 3/10 σουτ εντός πεδιάς, δηλαδή ευστόχησε σε λιγότερες από μία στις τρεις προσπάθειές του, κάτι σπάνιο για ψηλό που ζει κοντά στο καλάθι. Από την άλλη πλευρά, ο Φαλ μέτρησε 5 πόντους και 2 τάπες σε περίπου 15 λεπτά, αλλά η επιρροή του ήταν πολύ μεγαλύτερη από τη γραμμή της στατιστικής του.
Το πιο ενδιαφέρον κρύβεται στο πλαίσιο. Μέχρι το Κάουνας, ο Γάλλος είχε μέσο όρο μόλις 6:55 λεπτά στα επτά παιχνίδια που είχε πατήσει παρκέ, ήταν δηλαδή στην άκρη του rotation, της εναλλαγής των παικτών στο ματς. Ο Ομπράντοβιτς τον έβγαλε από τη ναφθαλίνη για μια απαιτητική δουλειά και πήρε απάντηση. Καταλαβαίνει κανείς ότι στο «5» ο Παναθηναϊκός έχει πλέον διαφορετικά εργαλεία για διαφορετικά προβλήματα.
Εδώ χρειάζεται μια σημείωση. Η υπόθεση σέντερ στον Παναθηναϊκό είναι ιδιαίτερη περίπτωση και θέλει ξεχωριστή κουβέντα. Στο μυαλό μου η ανάγκη για προσθήκη παραμένει, καθώς ακόμη δεν έχουμε δει από τον Φαλ τη διάρκεια που χρειάζεται, και ένα καλό δεκάλεπτο δεν αρκεί για να κλείσει το θέμα. Αυτό που είδαμε χθες ήταν ακριβώς η ανάγκη της ομάδας για μια αξιόπιστη λύση, για έναν αθλητή με διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα του Ματίας Λεσόρ. Η συνέχεια των δύσκολων παιχνιδιών θα μας ξεκαθαρίσει περισσότερα.
Ο «παλιός» Παναθηναϊκός: γνώριμη μελωδία
Και μετά ήρθε η νοσταλγία. Κώστας Σλούκας, Κέντρικ Ναν, Τζέριαν Γκραντ, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και Ματίας Λεσόρ, μια πεντάδα που ξύπνησε αμέσως μνήμες από την κατάκτηση της EuroLeague το 2024. Τρεις γκαρντ, γνώριμες συνεργασίες και παίκτες που έχουν περάσει πολλά μαζί, άρα δεν χρειάζεται να κοιταχτούν για να καταλάβουν τι θέλει ο διπλανός τους.
Εδώ η φιλοσοφία αλλάζει εντελώς. Αν το αρχικό σχήμα ήταν φτιαγμένο για να πνίγει τον αντίπαλο, αυτό είναι φτιαγμένο για να ελέγχει τον ρυθμό και να δημιουργεί. Ο Σλούκας οργανώνει και διαβάζει την άμυνα, ο Ναν εκτελεί, ο Γκραντ ισορροπεί στις δύο πλευρές του παρκέ, ενώ το pick and roll των περιφερειακών με τον Λεσόρ είναι αυτοματισμός δουλεμένος εδώ και χρόνια, από αυτούς που χτυπάνε σαν ρολόι. Ο Χουάντσο συμπληρώνει το παζλ με κίνηση χωρίς μπάλα, αμυντική συνέπεια και σωστές τοποθετήσεις.
Προσωπικά δεν θα μπούμε στη συζήτηση για το ποια πεντάδα είναι η καλύτερη, γιατί δεν έχει νόημα. Το κέρδος είναι αλλού: ο Ομπράντοβιτς μπορεί πλέον να προσεγγίσει ένα παιχνίδι με δύο διαφορετικούς τρόπους. Και όταν έχεις στο ίδιο ρόστερ και το σφυρί και το νυστέρι, ο αντίπαλος δεν ξέρει για τι να προετοιμαστεί.
Το μαύρο δεκάλεπτο και η αντίδραση που έλειπε
Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα, και οφείλουμε να το πούμε καθαρά. Η τρίτη περίοδος ήταν το μελανό σημείο της βραδιάς. Με το προβάδισμα στα χέρια του, ο Παναθηναϊκός άρχισε να παίρνει βιαστικές αποφάσεις, η μπάλα σταμάτησε να κυκλοφορεί και η επίθεση κόλλησε στους 12 πόντους σε δέκα λεπτά. Η Ζάλγκιρις έτρεξε σερί 11-0, ισοφάρισε σε 52-52 και λίγο αργότερα πέρασε μπροστά με 55-54.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί φέτος, και συνήθως δεν είχε καλό τέλος. Σε προηγούμενα ματς οι «πράσινοι» είδαν μεγάλες διαφορές να εξανεμίζονται και μετά δεν ξαναβρήκαν ποτέ τον ρυθμό τους. Αυτή τη φορά, όμως, η ομάδα δεν πανικοβλήθηκε. Περιόρισε τα λάθη στις αποφάσεις, επέστρεψε σε οργανωμένες επιθέσεις και πήρε ξανά το τιμόνι.
Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Κώστα Σλούκα ήταν καθοριστικός. Ο αρχηγός δεν χρειάστηκε να σκοράρει ασταμάτητα για να αλλάξει το ματς, αρκούσε να πάρει τη μπάλα στα χέρια του και να ηρεμήσει τους πάντες γύρω του. Λειτούργησε σαν ο εγκέφαλος της επίθεσης, δίνοντας κατεύθυνση σε κάθε κατοχή.
Και όταν ο εγκέφαλος δουλεύει, ο εκτελεστής κάνει τα υπόλοιπα. Ο Κέντρικ Ναν τελείωσε με 21 πόντους, 8/13 σουτ εντός πεδιάς, 4/8 τρίποντα και μόλις ένα λάθος, αποδοτικότητα που σπάνια βλέπεις από γκαρντ με τόσες κατοχές στα χέρια του. Τα δύο συνεχόμενα τρίποντά του στην τέταρτη περίοδο ήταν οι μαχαιριές που έκλεισαν το ματς. Ο ένας στήνει, ο άλλος τελειώνει, και αυτό το δίδυμο παραμένει το πιο αξιόπιστο όπλο στη φαρέτρα του Παναθηναϊκού.
Ο Χέιζ-Ντέιβις και η εμπιστοσύνη του Ομπράντοβιτς
Αν ψάχνουμε έναν παίκτη που έχει κερδίσει τον προπονητή του, αυτός είναι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο Αμερικανός φόργουορντ έμεινε στο παρκέ 32:47, περισσότερο από κάθε συμπαίκτη του, και έκλεισε τη βραδιά με 20 πόντους, 6 ριμπάουντ και 2 κλεψίματα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό: μετά από 13 αγωνιστικές είναι πρώτος σε χρόνο συμμετοχής στην ομάδα με 27:43 ανά ματς σε 11 εμφανίσεις, ενώ ο δεύτερος, Γκέρσον Γιαμπουσέλε, ακολουθεί στο 24:01, πάνω από τριάμισι λεπτά πίσω.
Ο χρόνος συμμετοχής από μόνος του δεν ορίζει την αξία ενός παίκτη. Εδώ, όμως, λέει πολλά για τον ρόλο του. Ο Χέιζ-Ντέιβις δίνει μέγεθος στην άμυνα, αξιόπιστο σκοράρισμα στην επίθεση και χωράει σε κάθε σχήμα· είναι δηλαδή η γέφυρα ανάμεσα στον παλιό και τον καινούργιο Παναθηναϊκό.
Αξίζει να σταθούμε και στο ότι η νίκη είχε πολλούς πατέρες. Ο Ματίας Λεσόρ έδωσε ενέργεια και τελείωσε με +20 στο plus/minus, που σημαίνει ότι στα λεπτά που αγωνίστηκε η ομάδα σκόραρε 20 πόντους περισσότερους από τον αντίπαλο. Ο Γιαμπουσέλε πρόσθεσε 8 πόντους και 6 ριμπάουντ, ενώ ακόμη και όσοι δεν ξεχώρισαν στο σκορ έβαλαν το λιθαράκι τους στην άμυνα. Σε μια περίοδο που το rotation ακόμη ψάχνει τις ισορροπίες του, αυτό μετράει διπλά.
Το στοίχημα: να παντρευτούν οι δύο κόσμοι
Ο Παναθηναϊκός έφυγε από το Κάουνας με μια μεγάλη νίκη και αρκετές απαντήσεις. Η ψηλή αρχική πεντάδα, ο Μουστάφα Φαλ απέναντι στον Γιόνας Βαλαντσιούνας και η επιστροφή στο σχήμα του 2023-24 έδειξαν πόσο βάθος και πόσες διαφορετικές όψεις έχει αυτό το ρόστερ. Ίσως εξίσου σημαντική με το τελικό σκορ ήταν και η αντίδραση μετά το κακό τρίτο δεκάλεπτο.
Μην γελιόμαστε, τα κενά διαστήματα δεν εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας. Η συνέπεια στην άμυνα, η κυκλοφορία της μπάλας και η διαχείριση των σχημάτων θέλουν χρόνο και προπόνηση για να γίνουν σταθερά. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά η ομάδα βρήκε τις λύσεις πριν της ξεφύγει το παιχνίδι.






